بعد از رفتنش

اینجا بهشت را به بهانه می روشند

                                           نه به بهاء . . .

                 زنجیر میکنم

به بند بند این قصر مخوف

اعتراف می کنم

                 پشت آن اتاقک سرد

                                      با وجود این همه خدا

و خط میزنم روی دیوار

تمام خطهای پراز استعاره و مجاز و تشبیه این دفتر شعر را

و به رنگ سطر سطر لبهای فرخی

             سکوت می کنم

                                   آه میکشم

                                                 و فریاد میزنم...