پلک میزنی مرا

پشت تکه تکه های آینه

خیس ازدهام رفتنت

خط به خط دست من

نشانه های بی نشانی ات

در گیر و دار یک نشانی ام

به کجا که نمی کشانی ام

حافظ و کولی و قهوه و حادثه

بی خیال این همه نبودنت

دست گیر هر سگی که میشوم

بوی تعفن بوسه میدهند . . .

دختری که در رویای خویش به زوال میرسد

میان عقربه های نیمه شبی سیاه

در ازدهام گریه های شبانه

خیس خواب رها کردن مادر

بی آنکه بخواهد

بی آنکه بداند

مهر میشود میان عقربه های آلوده به درد

شوریده از خوابی که سرنوشتش را آشفته است

سرد میرود به نام  سایه ها

به خواب آیه ها

دختر   آه دختر

هرزه ز تنهایی

هرزه به تنهایی

نگاهش درد را بیضه نشسته است

آنسوی قاب خیال

هر آغوش را لذتی از انتقام میکشد به خویش

دختر   آه دختر

حادثه را از پس دیوار فاصله  قی  کرده است

در میان کابوسهای شبانه اش

بی آنکه تعبیر این کابوس را بداند

دی  زاده میشود  میان مرداد هر آغوش . . .   

نگاه بارانی ام را به ضریح نگاهت

تا باز شود

گره از دست و پای دلم

به حرمت سحر . . .

رقصیدن شاخه هاست

درسمفونی باران

و نتهای نقش بسته بر چشمها

در حضور پنجره

با ریاضت ساعتی خراب

و غروب دستهایت درانتهای کوچه باغ خاطره . . .

شاه بانو

شیدای روزگار خراباتی ام

سکوت من انتهای نگاهت

شکسته , خسته و بارانی است

در آغاز دفتر حادثه

خط خورده مشق عشق

مریدی بریده ازنفس

درگیرودار سرودنم

پا به پای خیابان وخش خش نتهای پاییزی

شاه بانو

نیازم کن

میان دستهای یک ساقی

کیشم بده

ماتم کن

دردی از سر درمان

شیدا به خواب وخیالم

بهمنی نشسته به راهم

پاییزی درژرفای زوالم میکشاندم به خویش

بغضی میان شعرم نشسته سرد

شاه بانو

شاه بانو

شاه بانو . . .

التهاب قدمهای عابری خسته

درآغوش سنگ فرشی کهنه

شکسته وپیوسته

وامانده از سرفه های صد ساله

درد نسخه نیازی که می پیچند

برای درمان تاولی کهنه . . . 

ایلل رتنه غارت , کپرل لوریز دالن

دولل افتایه وری گل , ثمره یه عمرمالن

دزل همسایه مال ومالل همنشین درد

باغلم گوشک زرد و ثمرش یه عمره کالن . . .

آسمانم را

 پشت دیوار کاه گلی کودکی ام گم کردم

چرا باران نمی بارد. . . ؟؟

تکه  آینه را پلک میزنم

تا نان را پای چوبه تصویر کنم وستون را به ستون زنجیر

و عدل را سر می کشم

تا آخرین کلام

در حضور پر تشویش عقربه ها و تصادم این همه قانون . . .

بعد از رفتنش

اینجا بهشت را به بهانه می روشند

                                           نه به بهاء . . .